مجله تانیا

به گفته اقتصاددان ایران ؛ حرکت گوش در بسیاری از حیوانات بسیار مهم است و به ویژه به آنها کمک می کند تا توجه خود را بر روی صداهای خاص متمرکز کنند و درک کنند که صدا از چه چیزی ناشی می شود.

به گفته گاردین ، ​​با این حال ، در حالی که گوش انسان به مراتب غیرقابل تحمل تر است ، اما اثری از سیستم گوش گوشواره اجدادی ما باقی مانده است ، که “فسیل نورونها” نامیده می شود.

آندریاس شروئر ، نویسنده ارشد این مطالعه در دانشگاه زرلند آلمان می گوید: “اعتقاد بر این است که اجداد ما توانایی خود را برای جابجایی گوش خود در حدود 5 میلیون سال پیش از دست داده اند.”

با این حال ، ما توانسته ایم نشان دهیم که مدارهای عصبی هنوز در موقعیت های خاصی کار می کنند ، به این معنی که مغز ما برخی از ساختارها را برای جابجایی گوش ها حفظ کرده است ، حتی اگر چنین ساختارهایی ظاهراً بی فایده باشند.

این گروه پیش از این دریافتند که حرکت این عضلات در انسان مربوط به صداهایی است که به آنها توجه می کنند. اکنون آنها دریافته اند که برخی از این عضلات وقتی انسان با توجه بسیار زیاد به یک صدا گوش می دهد فعال می شوند.

این گروه گزارش داد که از پنج بزرگسال خواسته شده است که همزمان با پادکست ، به یک کتاب صوتی که از طریق بلندگو پخش می شود گوش دهند.

آنها سه سناریو مختلف ایجاد کردند. در ساده ترین سناریو ، پادکست ها کمتر از کتاب صوتی پخش می شدند و تفاوت زیادی بین صداها وجود داشت. در سناریوی “سخت ترین” ، دو پادکست وجود داشت که به طور کلی بلندتر از کتاب صوتی بودند و یکی از پادکست ها شبیه به کتاب صوتی صحبت می کرد.

محققان مشتاق بودند که دریابند که آیا سیستم گوش و حرکتی در انسان نسبت به شنوایی بالا حساس است. شرویر می گوید: “سعی کنید درک کنید که شخص در یک رستوران تقریباً خالی چه می گوید و سعی کنید همان شخص را در یک رستوران بسیار شلوغ درک کنید.”

هر شرکت کننده سه سناریو مختلف را تجربه می کند. سپس این کار با گوینده در موقعیت دیگری در اتاق تکرار شد. هر شرکت کننده مجموعه ای از الکترودها را پوشانده بود که به محققان اجازه می داد فعالیت الکتریکی تولید شده توسط عضلات درگیر در لرزش گوش را ثبت کنند.

پس از هر آزمایش ، از شرکت کنندگان خواسته شد تا تلاش های خود را برای گوش دادن به کتاب صوتی ارزیابی کنند.

نتایج نشان داد که تلاش های شنوایی درک شده شرکت کنندگان و تعداد دفعات از دست دادن تمرکز در گوش دادن به کتاب صوتی با تغییر سناریو از ساده ترین به سخت ترین افزایش یافته است.

این گروه دریافتند که فعالیت در عضلات گوش فوقانی که گوش و خارج را حرکت می دهد در سخت ترین شرایط از شرایط آسان و متوسط ​​بیشتر بود. آنها همچنین دریافتند که عضلات گوش خلفی که گوش را به سمت عقب می کشند ، وقتی صداها از طرف شرکت کننده به وجود می آیند ، از جلو فعال تر بودند.

شرویر می گوید: “تقریباً هیچ کس نتوانست به طور داوطلبانه گوش خود را جابجا کند ، بنابراین نتایج ما به توانایی شخص در این کار مربوط نمی شود.”